Vereniging in de kijker : Afrikaans Communautair Centrum (AIC) vzw

Vereniging in de kijker : Afrikaans Communautair Centrum (AIC) vzw

Wanneer het ‘Skype’schermpje openspringt zie ik Norbert Ngila zitten. Een brede glimlach en een enthousiaste begroeting verder beginnen we aan het interview. Norbert groeide op in de Evenaarsprovincie in DR Congo en woont sinds 1986 in Antwerpen waar hij een master in internationale politiek behaalde. Na zijn studies was de politieke situatie in DR Congo zeer onstabiel waardoor een terugkeer naar zijn vaderland niet ideaal was.

Ondertussen leeft en werkt Norbert nog steeds hier in België en is hij ondertussen fiere vader van 2 mooie dochters. Praten met Norbert is altijd een beetje reizen. Hij beweegt zich soepel tussen het Nederlands, Frans en Engels en af en toe sluipt er ook woordje Lingala in.

Naast zijn job als educatief medewerker bij Sankaa is hij ook voorzitter van AIC of het Afrikaans Intercommunautair Centrum.

Waarom Afrikaans Intercommunautair Centrum (AIC)?

Wel, voordien was ik educatief medewerker bij Afrikaans Platform (PAG vzw). Toen deze koepelorganisatie voor Afrikaanse verenigingen over kop ging in 2014 bleven vele verenigingen in de kou staan. Het overgrote deel van deze verenigingen was Franstalig en Sankaa richtte zich toen nog vooral op de Engelstalige Afrikaanse gemeenschap in Antwerpen. Vele sleutelfiguren bleven me dan ook contacteren om hen te ondersteunen bij verschillende activiteiten zoals het schrijven van dossiers en het naleven van hun  administratieve verplichtingen. Gedurende de eerste maanden gebeurde dit op een informele manier maar eind 2014 hebben we het geformaliseerd door AIC vzw op te richten.

Zijn de activiteiten van AIC ondertussen geëvolueerd?

Ja, ondertussen is het doel van AIC enigszins veranderd want ook de Franstalige verenigingen,  en bij verdere uitbreiding verenigingen van de hele Afrikaanse gemeenschap, kunnen nu bij Sankaa terecht voor dit soort ondersteuning. Ondertussen ben ik zelf ook tewerkgesteld bij Sankaa en kan ik deze leden dus ook verder opvolgen.

Met AIC richten we ons onder andere op gemeenschapsvormende bijeenkomsten waarbij we elke 2 maanden samen komen om een aantal actuele gebeurtenissen in Antwerpen en in Congo te bespreken. We bekijken dan hoe we kunnen anticiperen, inspelen, hulp kunnen bieden,…

Als lidvereniging nemen we ook deel aan de activiteiten georganiseerd door Sankaa. Deze zijn zeer uiteenlopend en kunnen gaan van gegidste natuurwandelingen in samenwerking met Natuurpunt tot infosessies rond huiswerkbegeleiding. Ook de  geleide bezoeken aan reguliere diensten (zoals bijvoorbeeld de cm) of het bijwonen van politieke debatten zijn voor ons heel interessant.

Verder zetten we soms grotere projecten op in samenwerking met andere partners. Een mooi voorbeeld hiervan was ons seniorenproject in samenwerking met het Dienstencentrum Hagelkruis (Ekeren), Stad Antwerpen en de federatie voor Russische sprekenden in Antwerpen. Tijdens dit projectjaar brachten we Vlaamse en Afrikaanse senioren op regelmatige basis bij elkaar. Tijdens deze ontmoetingen vertelden de senioren elkaar  honderduit over hun jeugd, de gebruiken en gewoonten in hun land en hun cultuur en er werd samen gegeten en gedanst. Bruggen bouwen hoeft niet altijd moeilijk te  zijn. We vinden het ook belangrijk om met AIC en de Congolese gemeenschap deel te nemen aan culturele evenementen in onze stad. Jaarlijks nemen we deel aan Borgerrio in Borgerhout en aan het Rumbafestival op het Koninxplein. We brengen dan Congolese muzikanten aan om op deze manier bij te dragen aan deze multi-culturele initiatieven. Bovendien is het  ook een mooie manier om onze dans- en muziekcultuur aan een zeer divers publiek voor te stellen.

Zijn jullie enkel actief in Antwerpen ?

De meeste van onze activiteiten gaan inderdaad door in Antwerpen omdat onze leden vooral in het Antwerpse wonen en het openbaar vervoer gebruiken .

We stimuleren hen echter ook om af en toe hun vertrouwde omgeving te verlaten en daarom  organiseren we ook daguitstappen of nemen we deel aan activiteiten buiten het centrum. Zo gingen we op bezoek naar het Afrika Museum in Tervuren, het Vlaamse en het federale Parlement, de zetel van de EU en we bezochten ook de Efteling in Nederland. Deze daguitstappen organiseerden we samen met andere verenigingen en met de steun van stad Antwerpen. We namen  eveneens deel aan een 5-tal natuurwandelingen binnen het project Simpelweg Gezond van Sankaa. Onder leiding van een gids van Natuurpunt gingen we wandelen in  enkele natuurgebieden aan de rand van Antwerpen. Het was een ontdekking voor vele van onze leden dat deze gebieden zo toegankelijk zijn en ook gemakkelijk te bereiken.

Verder waren wij ook partner in het ‘Maisha festival’ in Brussel en in ‘Matonge en Couleurs’. Wij vinden samenwerken en uit onze vertrouwde zone komen ontzettend belangrijk en zetten daar dan ook echt op in.

En hebben jullie ook projecten in Congo ?

 

Op dit moment hebben wij nog geen echte structurele projecten in Congo maar het is een zaadje dat aan het kiemen is binnen AIC. We willen ons in eerste instantie vooral richten op de ondersteuning van scholen op het platteland waarbij we inzetten op de voorziening van school- en didactisch materiaal en op het onderhoud van de gebouwen. In een tweede fase willen we ziekenhuizen ondersteunen door hen in  fondsen te voorzien zodat  de  juiste en kwalitatief goede  medicijnen kunnen aangekocht worden en zodat die dan ook gratis of tegen een democratische prijs aangeboden kunnen worden aan alle lagen van de bevolking.

Norbert, heb je nog dromen voor de toekomst ?

 

Wel, tijdens 1 van mijn laatste reizen naar Congo was  ik in Kisangani getuige van deerbarmelijke slechte gezondheidstoestanden. Er was geen medicatie of slechte medicatie waardoor mensen en kinderen onnodig stierven. Mijn grote droom is dan ook om ooit een samenwerking op te zetten met de farmaceutische sector waardoor we dit kunnen opvangen.

En verder zou ik het fijn vinden om meer in Congo te kunnen vertoeven als ik op pensioen ben. Een leven tussen Congo en België lijkt me perfect !

Bedankt Norbert !



Project in de kijker : The Helping Hand

Project in de kijker : The Helping Hand

De coronacrisis is een bijzondere periode. Mensen blijven binnen, mondmaskers worden heel gewoon, activiteiten worden geannuleerd, projecten worden on-hold gezet, scholen worden gesloten,….

Maar niet voor iedereen betekent dit een rustige periode! Zo draait het project ‘The Helping Hand’ op volle toeren.

Reden genoeg dus om even virtueel samen te zitten met enkele van de drijvende krachten om een blik achter de schermen te werpen. Eén voor één gedreven mensen die zich elk om hun eigen manier inzetten voor een gezamenlijk doel.

Maureen Duru, moeder van 4 en afkomstig uit Nigeria kunnen we gerust bestempelen als de geestelijke moeder van dit project. Voeding, diaspora en identiteit zijn haar stokpaardjes die ze vorm gaf onder de noemer van haar vzw the Foodbridge.

Theo Opoku is dan weer afkomstig uit Ghana en is vader van 2 volwassenen kinderen. Zijn grote kracht ligt in het verbinden van mensen. Als pastor, en voorzitter van zijn eigen vzw Kwabre Ne Sekyere staat hij midden in de Afrikaanse gemeenschap. Tevens is hij educatief medewerker van Sankaa waardoor hij de brug met de Vlaamse maatschappij perfect kan maken.

Tenslotte is er ook de Ghanees Fynn Dodoo, voorzitter van vzw Mfantseman. Een dynamische man die actief is in verschillende verenigingen en die altijd klaar staat om zijn hulp aan te bieden. Naast zijn verenigingswerk is hij ook nog verantwoordelijk voor een radiostation. Communicatie is hem dus niet vreemd.

The helping hand … Het begin.

Maureen heeft een roeping om mensen in nood te helpen. Het trof haar dan ook steeds als ze de erbarmelijke levensomstandigheden van vluchtelingen en daklozen zag in de buurt  van Brussel-Noord en van het ‘Klein kasteeltje’. Gepassioneerd door voeding vatte ze het idee op om hen minstens 1 maal per week een warme maaltijd aan te bieden. Ze betrok Theo en Fynn bij de uitwerking van haar idee en zo werd het project ‘The helping hand’ geboren.

En toen ...

Terwijl ze zich aanvankelijk focusten op het bereiden van warme maaltijden voor daklozen en vluchtelingen met vrijwilligers van hun verenigingen, werden de activiteiten geleidelijk aan uitgebreid.

Zo is er nu wekelijks ook een verdeling van vers fruit en groenten aan mensen uit de gemeenschap in armoede. Hiervoor wordt samengewerkt met  Collectmet  waarbij ze voedseloverschotten mogen ophalen en die verdelen.

De kracht van dit project ligt er vooral in dat mensen uit de Afrikaanse gemeenschap zorgen voor de hulpbehoevenden uit hun eigen gemeenschap.

Ze kennen de situatie en de noden van binnenuit en kunnen dus perfect inspelen op hun behoeften. De wekelijkse warme maaltijden worden bijvoorbeeld met giften vanuit de gemeenschap bereid in de keuken van GC De Platoo, die ze gratis kunnen gebruiken. Er wordt gekozen voor Afrikaanse gerechten omdat die de vluchtelingen die ver van huis zijn ontzettend blij maken. Voeding verbindt niet alleen maar de geuren en smaken maken ook herinneringen los aan hun thuisland en hun familie. Het voelt voor hen een beetje als thuiskomen.

En tijdens de coronacrisis ? …

Wel door de coronacrisis worden behoeftes nog sterker. Jammer genoeg werd ook de keuken van GC De Platoo gesloten waardoor we de warme maaltijden niet meer konden verzekeren. Wel blijven we inzetten op het uitdelen van verse groenten en fruit.

Naast de giften vanuit onze eigen gemeenschap worden we nu ook ondersteund door de Koning Boudewijnstichting. Hierdoor kunnen we tijdens de crisis Afrikaanse studenten die het financieel moeilijk hebben ook ondersteunen. Met de hulp van de 5 regionale vrijwillige medewerkers kunnen we zo een 150 studenten uit Gent, Brussel, Antwerpen, Leuven, Limburg en enkele Waalse steden  2 wekelijks een voedselpakket bezorgen.

In samenwerking met Sankaa vzw kregen deze studenten ook een mondmasker, filters, alcoholgel en een handleiding rond het correcte gebruik van de mondmaskers.

Tot slot …

‘The Helping Hand’ is een ongelooflijk rijk en inspirerend project van, voor en door Afrikanen met de onmiskenbare hulp en inzet van  Vlaamse partners. Vele helpende handen maken het werk licht !

The Helping Hand is een samenwerking van :

The Foodbridge vzw, Sankaa vzw, Kwabre Ne Sekyere Belgium vzw, Mfantesman vzw, United

Zambians in Belgium vzw, Vocals for Christ vzw en Otu umunwayi Igbo Belgium vzw

Met de hulp van : Collectmet, GC De Platoo, Koning Boudewijnstichting.

De regionale coördinatoren voor het corona-project voor Afrikaanse studentes zijn  :

Regina Mukondola, Amanda Lazmon, Aluba Kalu-Otis,  Dennis Mensah,

Elisabeth Severino Fernandes  , Erasmus Dadzie, Diana Adetsu en  Henry

Ojo-Kolawole.



Vereniging in de kijker : Nyemimei Akpee Belgium

Vereniging in de kijker : Nyemimei Akpee Belgium

Een bijzondere ontmoeting tijdens deze coronaperiode. Henry, mijn gesprekspartner en ik zitten niet gezellig bij elkaar aan een tafel voor een gesprek van vlees en bloed maar wij zitten virtueel bij elkaar elk aan de andere kant van ons computerscherm. Gelukkig kan ik beroep doen op skype en whatsapp om toch dit mooie verhaal van Henry en Nyemimei Akpee Belgium te beluisteren en met jullie te delen.

Henry Obedekah, afkomstig uit Ghana, woont al 30 jaar in België en is niet alleen voorzitter van Nyeimimai Akpee Belgium en van Gadangme Europe maar werkt ook voor de Zuid-Afrikaanse ambassade in Brussel. Met zijn vrouw Cynthia heeft hij 3 kinderen tussen de 17 en 20 jaar oud.

Een warme, gemoedelijke man die het welzijn en welbevinden van de mensen van zijn gemeenschap, zowel in België als in Ghana, bijna als zijn persoonlijke missie ziet.

Hoe kwamen  jullie  op het idee om Nyemimei Akpee Belgium vzw op te richten ?

30 jaar geleden, toen ik  in België aankwam, organiseerden we met de mensen van mijn bevolkingsgroep uit Ghana, de ‘Ga’, maandelijkse bijeenkomsten om elkaar te ondersteunen en elkaar te helpen in geval van problemen. Deze bijeenkomsten waren zeer informeel en na enkele jaren werden die stopgezet.

De jaren nadien bleven mensen mij echter aanspreken in geval van een  overlijden in de gemeenschap of indien er problemen waren. Van daaruit groeide het idee om  op regelmatige basis een groep mensen bij elkaar te brengen. Niet alleen in geval van problemen maar ook  om  elkaar te ondersteunen  bij de integratie  in België, een sociaal platform te creëren, ontspannende en sociale activiteiten te organiseren,… In 2011 kwamen we uiteindelijk samen om te brainstormen over hoe we dit allemaal inhoudelijk en praktisch konden organiseren. Zo ontstond geleidelijk aan Nyeimimai Akpee Belgium. Naast de maandelijkse bijeenkomsten organiseerden we ook activiteiten om onze cultuur te promoten.  Vanuit de uitdagingen van  integratie werden ook vormingen en seminaries  georganiseerd rond het leven in België, de rechten en de plichten, het schoolsysteem,…

Tenslotte hebben wij in 2016 Nyemimei Akpee uiteindelijk officieel geregistreerd als Nyemimei Akpee Belgium vzw met de hulp van Sankaa.

Zijn de activiteiten ondertussen nog geëvolueerd ?

De maandelijkse activiteiten bestaan nog steeds en  blijven een  belangrijk luik in onze werking  omdat we hier detecteren  wat er  in de gemeenschap leeft.  Onze activiteiten proberen we dan zoveel mogelijk af te stemmen op de opgevangen signalen.

Zo hebben we een luik ‘vormingsactiviteiten’ waarin we nog steeds heel erg inzetten op de integratie van onze leden in België. In 2019 organiseerden we bijvoorbeeld een vorming rond het onderwijssysteem in België in samenwerking met het Minderhedenforum, Sankaa en Kassoemai.  Dit jaar werd er een project rond gezondheid gepland maar dit kan in de coronaperiode niet doorgaan.

Volgend jaar  willen we ook  taallessen organiseren. Voor onze jongeren vinden wij het belangrijk dat zij onze lokale Ghanese taal ‘Ga’ leren lezen en schrijven.  Voor de volwassenen daarentegen blijft het een uitdaging om  Nederlands leren. We proberen hen dan ook zo veel mogelijk toe te leiden naar taallessen.

Naast vormingsactiviteiten hebben we ook ons luik ‘sociaal-familiaal georiënteerde activiteiten’ waarbij we activiteiten organiseren buiten onze vertrouwde omgeving voor de families en andere geïnteresseerden. Zo organiseerden we een picknick in een park in Leuven, gingen we op familie- uitstap naar Oostende waar we het strand bezochten en een boottocht maakten. Voor sommige kinderen was het de eerste maal dat ze de zee zagen.  Verder maakten we een citytrip naar Parijs welke meer gericht was op cultuurbeleving.

‘Gemeenschapsactiviteiten’ zijn voor ons dan weer een andere manier om een actieve rol te spelen in de gemeenten waar wij ooit als buitenlanders terecht kwamen en die ons  nu volledig opgenomen hebben.

Zo namen wij deel  aan de lenteschoonmaken in Vilvoorde en Jette. Met materiaal en begeleiding van de gemeenten hielpen wij bij de schoonmaak  van straten en  autowegen.   Dit jaar zal dit jammer genoeg niet doorgaan de het coronavirus.

Hebben jullie ook activiteiten in Ghana ?

Eén van onze hoofdactiviteiten in Ghana is de bouw van een school in Abokobi. In 2016 kregen wij te horen dat mijn vroegere school in heel slechte staat was. Het dak lekte, er waren insecten, de kinderen konden niet fatsoenlijk begeleid worden, leerkrachten waren niet gemotiveerd om daar te werken…. Dit inspireerde ons om meer betrokken te zijn bij de ontwikkeling in Ghana. In een eerste fase verzamelden wij fondsen om 2 klaslokalen te renoveren. Tijdens de renovatie kregen wij een voorstel van de kerk om samen met hen de hele school af te breken en een nieuw moderne school te bouwen voor de gemeenschap van Abokobi. De werkzaamheden zijn tot  vandaag nog aan de gang en we blijven dus fondsen verzamelen zodat wij de volledige school kunnen afwerken.

Wij zijn ook lid van een koepelorganisatie ‘Gadangme Europa’ waar ik momenteel de huidige voorzitter ben. De leden hiervan zijn allen ‘Gadangme’, onze bevolkingsgroep in Ghana en komen uit verschillende Europese landen. Ook tijdens de huidige coronapandemie bleef  Gadangme Europa actief en organiseerde verschillende donaties ten voordele van de ‘Ga’ gemeenschap in Ghana

Henry, heb je nog dromen ?

Ja, die heb ik !!!

Ik wil vooral in pensioen kunnen gaan in vrede, in rust.

Zien dat de organisatie groeit en de jongeren de fakkel overnemen. Ook dat we hen kunnen blijven motiveren om goede burgers te zijn en om vrijwillig activiteiten te ondernemen om bruggen te bouwen naar de andere gemeenschappen.



Regina United Zambians

Vereniging in de kijker – United Zambians in Belgium

Vereniging in de kijker – United Zambians in Belgium

Deze maand praat ik met de voorzitster van United Zambians in Belgium. Regina is een krachtige, dynamische vrouw uit Zambia (Copperbelt), alleenstaande moeder van 4 volwassenen kinderen en 3 kleinkinderen. Naast haar voorzitterschap binnen deze organisatie werkt zij voor de ambassade van Sierra Leone in Brussel en is zij ook voorzitster van de jury van ‘Miss Africa Pageant’. Zij kan ook steunen op ervaringen uit het verleden als de voorzitster van de African Women’s Leage Belgium en als de ‘Patron’ van de British and Commonwealth Women’s Club.

Regina, waarom United Zambians in Belgium ?

Wel, wij die hier in België leven zijn ons heel erg bewust van het feit dat de levensomstandigheden in Zambia, voor een groot deel van de bevolking, niet goed zijn. Er is armoede en kansarmoede en dit vooral op vlak van onderwijs en  op vlak van gezondheid. Ook heeft  niet iedereen toegang tot proper water en zijn niet alle gemeenschappen aangesloten op het electriciteitsnetwerk. Als individu wil je natuurlijk graag een bijdrage leveren om beterschap te brengen in deze levensomstandigheden maar zoiets kan je gewoonweg niet alleen.

Redenen genoeg dus om ons te verenigen in een organisatie onder het motto ‘samen kunnen we veel’. In februari 2019 werd United Zambians in Belgium een feit !

Hoe wil je die doelstellingen aanpakken ?

Wij willen dus graag ons land opbouwen, teruggeven en de armoede in onze verschillende gemeenschappen verlichten. Daarvoor willen we fondsen verzamelen en gebruiken voor de uitbreiding van  basisinfrastructuur en -diensten zoals klaslokalen, onderwijsfaciliteiten, medische apparatuur, water- en elektriciteitsvoorzieningen,…Wij willen dit vooral doen door samen te werken met de jeugd en die te betrekken in ontwikkelingsprogramma’s vanuit België waarin we workshops rond capaciteitsopbouw  willen integreren.

We trachten ook samenwerkingen te zoeken, bruggen te bouwen met organisaties hier in België waarmee we kunnen samenwerken om onze doelstellingen in Zambia te verwezenlijken.

Organiseren jullie ook activiteiten in België ?

Met  onze activiteiten hier willen we niet alleen sensibiliseren rond de levensomstandigheden in Zambia maar we willen ook mensen samen brengen. Niet alleen Zambianen maar mensen van alle horizonten zijn welkom. Ontmoeting is voor ons belangrijk. Zo organiseerden we sinds onze oprichting al een moederdagsbrunch en een paaseierenzoektocht. Laagdrempelige activiteiten waar iedereen, ongeacht leeftijd of origine , kan aan deelnemen.

Verder willen we ook meedenken aan de rol van de diaspora hier in Europa door deel te nemen aan platforms waarbij we meningen en ervaringen uitwisselen. Naast dit alles willen we ook nog onze eigen cultuur delen. Dit jaar vierden wij bijvoorbeeld onze Nationale dag in Roeselaere met een 100-tal genodigden.

 

Heb je nog dromen voor de toekomst Regina ?

Oh ja !!!!

Ik droom  van een wereld zonder woede en discriminatie. Een wereld met  gelijke kansen voor iedereen. Een wereld zonder mensen in armoede en  waar iedereen naar school kan en toegang heeft tot gezondheidszorg !

Dit interview met Regina werd al enkele weken geleden afgenomen.

Ook tijdens deze coronatijden blijft Regina zeer actief in het ondersteunen van mensen in nood. Meer hierover kan je lezen in volgende link :

https://www.bruzz.be/samenleving/brusselaars-de-frontlinie-16-regina-mukondola-bedeelt-voedsel-voor-studenten-2020-04-20



Togo

Vereniging in de kijker - Embracing life

Vereniging in de kijker : Embracing Life

Togo

Deze maand ontmoet ik Kathleen Hales. Kathleen is de bezielster van en de stuwende kracht achter Embracing life vzw, sinds 2010 lid van Sankaa. Zij straalt creativiteit en een onuitputtelijke energie en wilskracht uit waarvan de activiteiten van Embracing Life vzw in Vlaanderen en de projecten ervan in Togo getuigen. Ik mocht haar ontmoeten voor een gesprek.

Kathleen, waar en hoe is het idee ontstaan om Embracing life op te richten?

In 2008 kwam ik louter toevallig in Togo terecht waar ik samen met een politicus op weg ging om een aantal scholen en  projecten van NGO’s te  bezoeken. Vooral in de scholen werd ik geraakt door  een aantal problemen zoals een gebrek aan klassen, gebrek aan financiële middelen om de onderwijzers te betalen, geen of weinig sanitaire voorzieningen,… De zaadjes voor Embracing Life werden daar dan ook gelegd. Ik wou op één of andere manier een bijdrage leveren aan het onderwijs in Togo.

Terug in België en talloze bezoeken naar Togo later  kreeg de vzw in 2009 vorm en werd Embracing life een feit.

Vertel eens over jouw werking  in Togo?

In overleg met de dorpschef  begonnen we met een alfabetiseringsklas in een zaaltje dat we huurden in het dorp Apégamé. Al snel kon Embracing life een stuk grond kopen waar we tenslotte ook een naai- en weefatelier konden op bouwen. Met die ateliers kregen vrouwen vorming maar werden ook eigen middelen gegenereerd door de verkoop van hun creaties. Tenslotte werd er ook een ict-klas ingericht met de hulp van 2 vrijwilligers uit België en met de hulp van het Rode Kruis die ons een aantal computers schonk. Beetje bij beetje kreeg het opleidingscentrum vorm en werden we ook actief in het dorp. Zo werkten we mee aan sensibiliseringsacties rond gezondheid, rechten van de vrouwen,… , organiseren we spelnamiddagen voor de jongeren, nemen we deel aan de dag van de vrouw,…

In  2017 kreeg Embracing Life de kans om een stuk landbouwgrond te kopen in Kati. Hier openden we een opleidingscentrum rond ecologische landbouw voor ondernemende jongeren. We werken hiervoor samen met Sichem, een landbouwschool, die ons coacht en een deel van de opleidingen op zich neemt. Naast  de opleiding van jonge ondernemers zorgt de verkoop van de oogst van dit project eveneens voor de financiering van het project in Apgégamé. We vinden het belangrijk dat we op die manier werken aan de duurzaamheid en de zelfredzaamheid van het project zodat we minder afhankelijk zijn van giften en subsidies uit het Noorden.

Je sprak al van Sichem als partner in het landbouwproject. Heb je nog partnerschappen?

Wel naast Sichem en de lokale gemeenschap werken we in Togo samen met ASFEEN, een organisatie die alleenstaande vrouwen en kinderen ondersteunt en sensibiliseert. Daarnaast staan we ook in nauw contact met ONG PASYD die ons coacht rond wetgeving en beheer.

We worden ook gesteund, financieel en inhoudelijk door de Provincie Oost-Vlaanderen en eveneens door 11.11.11 en het GROS van Melle. Leraren zonder Grenzen en Sankaa, de federatie zijn ook heel waardevolle partners.

Hoe vertaalt zich dit in het Noorden?

Wel, voor mij is het heel belangrijk dat het Noorden in het verlengde ligt van het Zuiden. Niet louter financieel maar ook als sensibiliseringsluik en wereldburgerschapseducatie. Ik vind het ook belangrijk hier samen te werken met andere organisaties zodat we elkaar kunnen ondersteunen en van elkaar leren.

Elk jaar organiseren we een aantal benefietmomenten die eveneens een infomoment rond het project inhouden. Bovendien organiseren we lezingen en infomomenten rond bepaalde thema’s. Zo hadden we een documentaire rond de immigratieproblematiek ‘Immigrer à tous prix’, een lezing rond ‘Voodoo’, een lezing en infomoment rond ‘Onderwijs, een vergelijking tussen België en Togo’,…

We werken aan bewustmaking en proberen mensen op die manier ook te betrekken. Zo kwamen 2 vrijwilligers gedurende 2 maanden werken in Apégamé om de ict-klas in te richten en kunnen we elk jaar ook rekenen op vrijwilligers voor de organisatie van onze activiteiten.

Verder lever ik ook mijn bijdrage aan lokale initiatieven hier in Vlaanderen. Ik coördineer bijvoorbeeld het Wereldfeest in naam van het GROS, ik was actief voor ‘Leraren zonder grenzen’, neem deel aan inspiratie- en uitwisselingsmomenten en stuur of werkgroepen van de federatie of van de provincie of de lokale gemeentelijke werking….

voodoo

Heb je nog toekomstdromen?

Ja ! Ik zou graag een langere tijd in Togo kunnen blijven om alles verder te begeleiden en te ondersteunen !



Theo

Vereniging in de kijker : Kwabre Ne Sekyere Association

Vereniging in de kijker – Kwabre Ne Sekyere Association

Mijn gesprekspartner vandaag is Theo Kwasi Kumah Opoku, voorzitter van Kwabre Ne Sekyere  en educatieve medewerker van Sankaa. Hij is een vriendelijke en rustige man die al snel ronduit vertelt dat hij getrouwd is, 2 volwassenen kinderen heeft en  hij bovendien  nog pastor is in een kerk hier in België. Een bezige bij dus !

Theo, wat bracht jullie er toe om Kwabre Ne Sekyere  op te richten ?

Zo een 25 jaar geleden kwamen we met een aantal Ghanese  vrienden regelmatig samen. Tijdens deze ontmoetingsmomenten werd er  vaak gepraat  over  het leven in België met al zijn mogelijkheden  en uitdagingen. Ook waren we er voor elkaar met raad en daad in geval van problemen.

Al snel besloten we om de ontmoetingsmomenten maandelijks op een vaste moment te plannen en deze ook onder de noemer van een organisatie te doen. In deze organisatie brachten we mensen uit 2 verschillende districten samen. 1 van de districten is Kwabre en de andere Sekyere. En zo kwam het idee van de naam Kwabre Ne Sekyere.

En nu bestaan jullie ondertussen al iets langer dan 25 jaar. Wat is er veranderd ?

Inderdaad de samenstelling en  doelstellingen zijn veranderd. Aanvankelijk waren we met een 15-tal leden maar ondertussen zijn we al met 40-tal.

Terwijl we in de beginfase  vooral activiteiten deden om onze eigen leden in België te helpen zetten  we ons nu ook in voor mensen in Ghana. Daar we  zijn vooral bezig met watervoorziening en  we sturen ook medische apparatuur op naar de ziekenhuizen in ons district.

Hier in België  ligt onze focus vooral op de integratie  in het Belgische systeem.

Wat is jullie aanpak bij die hulp tot  integratie ?

Wel, onze leden zijn afkomstig uit Ghana en kwamen op een bepaald moment naar België. Onze cultuur en gewoonten zijn heel erg verschillend. Dus we vormen onze leden bijvoorbeeld rond welke diensten er zijn, wat hun rechten en plichten zijn, welke de culturele gevoeligheden zijn,…

We leggen ook  de wetgeving uit zodat iedereen goed weet wat hij moet doen en waar ze terecht kunnen. Ook  organiseren we  seminaries rond gezondheid en ouder  worden.

Bij het opzetten van deze activiteiten krijgen we ondersteuning van Sankaa . We kunnen ook  bij hen terecht met persoonlijke vragen zoals bijvoorbeeld ‘het zoeken naar een crèche’ . Zij verwijzen ons dan door naar de juiste diensten.

Heb je naast deze educatieve activiteiten ook nog andere activiteiten ?

Ja, wij organiseren ook vaak uitstappen naar verschillende plaatsen in Belgie. Zo gingen we naar het paleis van de koning, bezochten we Gent en  het Gravensteen, het Atomium, het parlement, ..; Wij vinden het belangrijk dat mensen buiten hun vertrouwde omgeving stappen en die plaatsen en de geschiedenis of de functie ervan leren kennen.

We hebben ook ons culturele luik. Hier portretteren we de Ghanese cultuur, gewoonten, gebruiken en rituelen.

kwabre boot

Ik hoorde ook dat jullie deel uit maken van het project ‘ helping hands’ ? Vertel daar eens wat meer over ?

Ja , we werken hiervoor samen met een andere organisatie namelijk ‘The Foodbridge’. In dit project delen we elke woensdag een warme maaltijd uit aan de daklozen rond het Noord-Station en rond het Klein Kasteeltje.

Heb je nog andere partners ?

Ja, soms werken we samen met andere Ghanese organisaties om educatieve workshops te organiseren of om Ghanese herdenkingsdagen te organiseren. Daarnaast werken we ook samen met organisaties van andere Afrikaanse landen. Zo gaan we deze zomer op uitstap met de Igbo Women uit Nigeria.

We werken ook soms samen met Vlaamse partners. Ik denk bijvoorbeeld aan stad Antwerpen waar we samen met Ghana Council een waterproject op poten gezet hebben.

Verder organiseren we ook workshops rond gezondheid omdat dit iets is dat belangrijk is in onze gemeenschap. Zo  hadden we een workshop rond alcohol en drugsgebruik, rond menopauze, rond hoge bloeddruk, borstkanker,… Hiervoor werken we ook soms samen met Vlaamse partners.

En dit jaar willen we samen met 22 andere Ghanese organisaties in België ,onder de koepel van Ghana Council bewust gaan inzetten op time-management.  Een belangrijke topic in onze gemeenschap.

Heb je nog dromen ?

Ja, voor  de organisatie willen we echt de jeugd betrekken zodat zijn ons werk kunnen verder zetten.

Voor mezelf, nog enkele jaren en dan ben ik op pensioen maar ik heb nog grote dromen ! Vooral met mijn werk in de kerk.

Theo


Vereniging in de kijker - Otu Umunwanyi Igbo Belgium

Vereniging in de kijker - Otu Umunwanyi Igbo Belgium

Voor mij zit  Aluba Kalu Otis van Otu Umunwanyi Igbo Belgium (Igbo women Association). Aluba,  ziekenhuisapothekeres en moeder van 4 kinderen,  is afkomstig uit de Igbo-regio in het het Zuiden van Nigeria. Zij is een vlotte praatster en haar ogen sprankelen wanneer ze spreekt over haar vereniging, haar drijfveren, haar leven in België,…

Dag Aluba, hoe kwam je op het idee om jouw vereniging op te starten ?

Wel, zo een 15 jaar geleden kwamen we met enkele Igbo-vrouwen regelmatig samen. Allen waren we terecht gekomen in België  door huwelijk, om te studeren of om te werken en we vonden elkaar door onze Igbo-identiteit met gedeelde waarden en met de gedeelde uitdagingen van een leven in de diaspora. Op een bepaald moment kregen we het idee om die samenkomsten officieel te maken en onze ervaringen van het leven in de diaspora ook met andere vrouwen te delen. Hierdoor werden ook zij versterkt en ondersteund bij hun integratie en konden zij ook  sneller de link maken met hun nieuw gast-maatschappij. Zo werd in oktober 2005  Otu Umunwanyi Igbo Belgium een feit.

Wat waren voor jou de grootste uitdagingen van het leven in de diaspora?

In eerste instantie komen wij hier toe en kennen we niemand. We hebben geen ouders, grootouders die ons kunnen helpen en informeren. We komen toe in een land met 3 landstalen maar wij spreken Engels dus dit op zich is al een hele uitdaging als je bijvoorbeeld een goede school wil zoeken, papieren wil regelen, werk wil zoeken,…. Bovendien komen we hier ook toe met onze eigen culturele bagage. Zo wisten wij, Igbo-vrouwen, bijvoorbeeld niet of het wel een goed idee was om onze kinderen naar een crèche te  brengen of niet? Konden we zomaar de verzorging van onze kinderen overlaten aan wildvreemden?

En wat zijn de doelstellingen van jouw vereniging ?

We promoten enerzijds onze Igbo-waarden en cultuur in de diaspora en anderzijds willen wij samenwerken met andere organisaties in het zoeken naar oplossen voor problemen die een negatieve impact kunnen hebben op vrouwen, kinderen en families.

Vooral voor onze kinderen promoten we ook interculturele dialoog rond onze Igbo-erfenis om ze tot verantwoordelijke volwassenen te laten opgroeien. Zij zitten tussen 2 culturen. Hier worden ze niet aanzien als echte Belgen en in Nigeria worden ze niet aanzien als echte Nigerianen. Zij moeten dus hun identiteit echt kennen en deze bagage meedragen om zich ten volle te kunnen ontplooien in de maatschappij waarin zij leven en tot een inclusief verhaal te kunnen komen.

Aluba activiteit OKOK

Welke activiteiten organiseren jullie om deze doelstellingen te bereiken ?

We organiseren zelf culturele activiteiten rond de Igbo-cultuur om vooral de positieve waarden hiervan door te geven aan onze kinderen maar wij nemen ook actief deel aan initiatieven gericht op een breder publiek zoals bijvoorbeeld ‘Zomer op het plein’ in Anderlecht, om ook aan hen onze cultuur te kunnen tonen en zo tot intercultureel dialoog te komen.

Verder hebben we ook educatieve activiteiten, vooral gericht naar vrouwen en kinderen. Zo organiseren we infosessies rond gezonde voeding, rond welvaartsziekten en rond drugs- en alcoholpreventie. We namen in 2019 ook deel aan een traject rond onderwijs waarbij gewerkt werd rond ouderparticipatie, communicatie met de school, studiekeuze,… . Dit was voor onze leden een heel belangrijk thema omdat we daar op vele moeilijkheden botsen.

Natuurlijk organiseren we ook activiteiten gericht op ontspanning omdat we het heel belangrijk vinden om ook gewoon samen te zijn. Soms gaan we bijvoorbeeld een andere stad bezoeken. Zo ontspannen we samen en leren we ook andere aspecten van België kennen. Bovendien zijn deze activiteiten altijd open voor iedereen en blijkt het een ideale manier om elkaar beter te leren kennen.

Werken jullie soms samen met andere organisaties ?

Absoluut ! Wij willen een open werking. We willen een brug zijn. Een link tussen onze gemeenschap en Belgische organisaties. Zo werken we samen met VGC, zetelen we in het bestuur van De Rinck (gemeenschapscentrum in Anderlecht) en van Sankaa.

We proberen af en toe ook samen te werken met andere Igbo-organisaties of organisaties van andere landen. Dus we proberen echt zo open mogelijk te werken.

Heb je nog dromen Aluba?

Ja, ik heb nog  veel dromen !

Mijn droom voor Otu Umunwanyi Igbo Belgium is dat we kunnen groeien tot een organisatie die naast Igbovrouwen, vrouwen van overal kan versterken.

Een andere droom is dat wij als Igbo-vrouwen ook deel kunnen uitmaken van het politieke landschap. Dat we changemakers kunnen worden.

Verder hoop ik dat we onze jeugd kunnen ondersteunen, dat ze weten waar ze vandaan komen en dat ze de kracht hebben om zich te ontwikkelen. Dat we de dynamieken kunnen begrijpen achter motivatie en zelfontwikkeling. Onze jeugd heeft in vergelijking met Afrika alle mogelijkheden maar ze zijn snel ontmoedigd. Dus wij willen ouders versterken opdat zij ook de jeugd kunnen blijven ondersteunen !!!