Elkaar inspireren, ontmoeten en ondersteunen blijven ook in 2021 ankerpunten in onze werking. We willen dan ook in dit nieuwe jaar maandelijks de werking van een  vereniging of het verloop van een project in de kijker blijven zetten.

Op een koude winterdag ontmoet ik Rans Seth Oubin van Ghana Progressive Union uit Antwerpen. Een rustige, gepensioneerde  man die sinds 1989 in België woont, papa is van een 10-jarige dochter en plus-papa van 2 andere kinderen.

Rans is afkomstig uit Takoradi, de op twee na grootste stad van Ghana, na Accra en Kumasi. Takoradi is een kuststad en Rens was een zeeman die veel reisde.  Na 1 van zijn opdrachten kwam hij in België terecht waar hij trouwde en als technieker aan de slag ging.

In eerste instantie willen wij nieuwkomers uit Ghana helpen. Vaak hebben zij het aanvankelijk moeilijk om zich hier te integreren omdat zij verloren lopen tussen de verschillende diensten. Wij helpen hen niet alleen met de vertaling en het in orde brengen van de juiste papieren maar wij leiden hen ook toe naar de juiste diensten.

Veel mensen kennen mij nog als secretaris van Ghana Welfare. Deze vereniging bestond al eind jaren ’90 en daar deed ik heel wat kennis en ervaring.

Ja, in het verlengde van die hulp bij integratie nodigen wij ook sprekers uit van verschillende diensten in Antwerpen. Voorbeeld hiervan is de politie die een infosessie kwam geven rond de werking van hun diensten.

Om de 3 à 4 maanden verzorgen wij  ook zelf een infosessie rond de mogelijkheden, rechten en plichten in België. Dit kan gaan over heel verschillende onderwerpen gaande van verkiezingen en taallessen, over pensioenen tot gezondheidsvoorzieningen.

Naast deze louter informatieve en educatieve activiteiten komen we ook maandelijks samenkomsten waarbij alles rond ontmoeting draait. We toetsen af of iedereen in de gemeenschap zich goed voelt en zo niet, dan zoeken we samen naar oplossingen. Het zijn informele bijeenkomsten waarbij we samen en eten en drinken. Dit brengt mensen op een eenvoudige manier samen. Bovendien is het de uitgelezen gelegenheid om te debatteren en uit te wisselen over actuele thema’s.

Ja ! Het is belangrijk dat we ons mentaal en fysiek goed voelen. In samenwerking met Sankaa  konden wij deelnemen aan Simpelweg Gezond. Naast gezonde voeding ontdekten wij ook dat er in de buurt van Antwerpen prachtige natuurreservaten zijn waar we altijd terecht kunnen voor een wandeling. Een gids van Natuurpunt leidde ons rond en zo ontdekten we prachtige en  toegankelijke plekken dichtbij  waarvan we voordien zelfs niet wisten dat ze bestonden.

Verder gaan we af en toe ook op museumbezoek waarbij we graag leren en ontdekken.

We treden niet enkel naar buiten maar we brengen ook graag mensen naar ons toe. Zo organiseren we jaarlijks een BBQ waarbij iedereen welkom is en waarbij we mensen van verschillende gemeenschappen samenbrengen. Jammer genoeg kon deze activiteit dit jaar niet doorgaan door de coronamaatregelen.

Ik zou het heel fijn vinden mocht iedereen zich heel goed voelen en gelukkig zijn. Verder zou ik ook op 1 of andere manier ook graag nog iets betekenen voor de mensen in Ghana die het soms niet gemakkelijk hebben.

Bedankt Rans !

We sluiten 2020, het bijzondere jaar dat de hele wereld op zijn kop zette, af met Rex Adjei.

Rex is sinds lang een gekend figuur binnen Sankaa en is als secretaris van zijn organisatie Kwahu Asaase Aban een echte initiatiefnemer.

Met enige fierheid in zijn ogen begint hij te spreken over zijn leven in Ghana voor hij in 1986 naar België kwam. Daarginds was hij modeontwerper en actief in Ghana en Nigeria. Ook hier volgde hij nog opleidingen in de mode maar tenslotte ging hij tot zijn pensioen, anderhalf jaar geleden, werken in een fabriek.

Ondertussen is hij papa van 3 volwassenen kinderen, waarvan de laatstegeborene  lector is aan de universiteit.

Wel, wij verenigen mensen uit de Kwahu regio. Een regio in het oosten van Ghana.

Op een bepaald moment merkten we dat er veel mensen uit deze gemeenschap problemen hadden hier in België.  Deze problemen waren zeer uiteenlopend. Een vaak voorkomend probleem was bijvoorbeeld dat ze hun weg in de administratieve papiermolen niet vonden en dit vooral omdat de kennis van hun Nederlands nog niet voldoende was.

Omdat wij hier al langer leefden kwamen zij bij ons terecht. We maakten hen wegwijs  in de verschillende openbare diensten, vertaalden documenten, brachten hen op de hoogte  van hun rechten en plichten,….

Op een bepaald moment besloten we om ons te verenigen in ‘Kwahu Asaase Aban’ onder het motto, ‘samen staan we sterker’, om die hulp wat structureler aan te pakken. Bovendien wilden we in het verlengde hiervan ook hulp bieden aan de bevolking van de Kwahu regio waar nog grote noden heersen op vlak van watervoorziening, onderwijs, …

Ja, we organiseren heel wat socio-culturele activiteiten.

We promoten niet alleen onze eigen Kwahu-waarden en cultuur maar  wij werken ook samen met andere organisaties van andere gemeenschappen.  Niet alleen  om kennis te maken met elkaar maar ook met elkaars cultuur. Wij zetten  eveneens in op  actieve  deelname  aan initiatieven gericht op een breder publiek zoals bijvoorbeeld ‘Borgerrio’ in Borgerhout, om ook aan hen onze cultuur te kunnen tonen.

Naast deze activiteiten zijn we er van bewust dat de fysieke en mentale gezondheid van onze leden belangrijk is.  Regelmatig organiseren we  infosessies o.l.v. Dr Nyarko, een Ghanese dokter, die de gevoeligheden van onze gemeenschap kent. Vele onderwerpen liggen nog in een taboesfeer maar net daarom is het zo belangrijk om mensen erover te informeren en  deze bespreekbaar te maken. Prostaat, Hiv, darmkanker, … Dit is maar een kleine greep uit de onderwerpen die aan bod kwamen.

Deze educatieve activiteiten combineren we met maandelijkse gemeenschapsvormende bijeenkomsten waarbij ontmoeting centraal staat. We delen eten en wisselen uit over actuele onderwerpen of over  problemen bij leden en hoe we die individueel of als gemeenschap kunnen aanpakken,…

Een belangrijk onderdeel van onze werking is ook gericht op het ontdekken en leren kennen van verschillende aspecten van de Belgische samenleving. Daarvoor nemen we vaak deel aan initiatieven van Stad Antwerpen en van onze federatie Sankaa. Het gaat over uiteenlopende activiteiten gaande van lezingen rond integratie, rond verkiezingen, rond onderwijs,….Wij stimuleren ook onze leden om af en toe buiten hun vertrouwde omgeving te stappen . Daarvoor organiseren we regelmatig excursies die daarnaast ook een educatieve waarde hebben. Zo gingen we o.a.  al naar het Koninklijk Paleis in Brussel, het Afrika Museum in Tervuren, het Flanders Field Museum in Ieper, het openluchtmuseum in Bokrijk.

Ja ! In samenwerking met Stad Antwerpen konden wij een ICT centrum bouwen en inrichten in onze regio. Hierdoor werd ‘groei door digitalisering’ mogelijk. Niet alleen  voor de  kinderen van de scholen in de regio, die hier vorming krijgen rond de werking van computers, maar voor alle inwoners die hier gebruik van wensen te maken.

Een nieuw project rond watervoorziening en sanitair staat op het programma.

Ja, mijn grote droom is om alle mensen van de Kwahu regio te kunnen samenbrengen en dat we ons kunnen verenigen. Niet alleen de mensen van Gent, Brussel en Antwerpen maar ook de mensen van gans Europa, Amerika en Afrika.

De Kwahu mensen van de hele wereld verenigen ! Dat is mijn grote droom !

Bedankt Rex !

Terwijl de nieuwe coronamaatregelen in alle media uitgebreid aangekondigd worden ontmoet ik Clara van Voice of Women op het ons ondertussen al vertrouwde zoomplatform.

Zodra het zoomvenstertje openspringt  zie ik een grote glimlach verschijnen en beide zijn we blij dat we elkaar op deze virtuele manier toch kunnen spreken.

Clara Laoye ,  afkomstig uit Nigeria, weduwe en mama van 3 volwassenen kinderen,  vervoegde haar man, die in diplomatieke kringen werkte, 15 jaar geleden in Brussel.

Gezien zij als vrouw van een diplomaat niet mocht werken volgde ze diverse opleidingen gaande van heftruckchauffeur tot floriste en winkelbediende. Verder richtte ze ook Voice of Women op waarvan ze tot nu toe nog steeds voorzitster is.

In 2007 richtte ik Voice of Women op. Ik had en heb nog steeds een passie voor vrouwen en hun uitdagingen. Niet alleen voor vrouwen uit Nigeria maar voor vrouwen wereldwijd.

Reeds in Nigeria werkte ik al met prostituees waar ik de buurten introk op zoek naar vrouwen die in dit beroep , vaak ongewild, verzeild geraakt waren. Ik bouwde een vertrouwensband op en probeerde hen te overtuigen en te ondersteunen om uit deze branche te stappen.

Later, toen ik al in België leefde, zag ik het probleem nog in een grotere context en vanuit het perspectief van vrouwenhandel.

Verder ontmoette ik hier heel wat vrouwen afkomstig uit verschillende landen die door de taalbarrière geen toegang kregen tot de nodige informatie om hier hun weg te vinden. Het belemmerde hen in het goede functioneren in hun dagelijkse leven en meer nog in hun integratie.

Voice of Women werd dan ook opgericht om vrouwen te helpen bij het vinden van de juiste informatie of hen door te verwijzen naar de juiste diensten.  Zo krijgen vrouwen soms brieven van school of van de overheidsdiensten die zij absoluut niet kunnen vertalen. In dat geval vertalen wij de brieven en  helpen we indien nodig bij het beantwoorden.

Verder werd er een sociaal vangnet opgezet waarin vrouwen elkaar  helpen en bezoeken bij belangrijke levensgebeurtenissen zoals een geboorte of een overlijden. Ook helpen zij elkaar met tips rond opvoeding van de kinderen of zelfs bij de opvang van kinderen indien nodig.

Ja, wij vinden ontmoeting, beweging en  cultuurbeleving  ook zeer belangrijk.

We ontmoeten elkaar tijdens bidmomenten. Tijdens deze momenten  wordt er naast het bidden ook veel uitgewisseld rond verschillende thema’s, uitdagingen, nieuwsfeiten, …. Leren aan en van elkaar en elkaar inspireren staan hier centraal.

Daarnaast hebben we  ons voetbalteam. We komen samen om te trainen en een partijtje voetbal te spelen. Ook is er een koor en een vrouwelijke percussieband waarbij plezier en ontmoeting centraal staan. Vele vrouwen hebben hier geen familie en een teamsport of groepsactiviteit geeft hen het gevoel ergens bij te horen.

Jaarlijks gaan we ook op uitstap naar een ander Europees land. Zo bezochten we al Italië, Duitsland, Engeland en Holland.  Ik vind het belangrijk dat we andere landen en culturen leren kennen. Zien hoe mensen er  andere gebruiken en culinaire gewoontes op na houden. Zo kunnen we eens verder kijken dan onze eigen buurt en  een bredere blik op de wereld krijgen.  Niet alleen in andere landen maar ook binnen België gaan we soms of daguitstap om andere streken gaan ontdekken.

Ook als ik uitgenodigd word om voor andere vrouwenorganisaties te gaan praten laat ik me vergezellen door een aantal van onze leden. Zo zien zij ook hoe andere vrouwen leven en bovendien is het een ideale manier om eens aan de dagelijkse sleur te ontsnappen.

Tijdens de lockdown maakten we gebruik van het digitale platform ‘free conference call’ en hielden we ook telefonisch contact met elkaar.

We organiseerden 2 internationale conferenties met vrouwenorganisaties van verschillende landen. Deze gingen vooral rond covid en hoe we hoopvol en positief kunnen blijven.

Wel persoonlijk zou ik graag een bloemenwinkel openen maar daarvoor moet ik nog de financiële middelen verzamelen.

Voor Voice of Women droom ik er van een fijne ontmoetingsruimte te vinden waar we ook activiteiten en repetities kunnen organiseren.